Czy po operacji plastycznej można umrzeć?
1 list. 2026
Znicze, cisza i pytanie, którego nikt nie lubi zadawać
1 listopada w Polsce zatrzymujemy się. Idziemy na cmentarze, zapalamy znicze, stoimy przy grobach bliskich. To jeden z niewielu dni w roku, kiedy o śmierci mówimy wprost – bez pośpiechu, bez tego spięcia i udawania, że nas nie dotyczy. Dzień Wszystkich Świętych, a zaraz po nim Zaduszki, to w polskiej tradycji czas pamięci i refleksji nad tym, co w życiu naprawdę ważne.
Dlatego właśnie dziś, w redakcji Aesthetic.Expert, chcemy zadać pytanie, które w świecie chirurgii plastycznej pada zbyt rzadko. Nie po to, żeby straszyć. Nie po to, żeby kogokolwiek zniechęcić do zmiany. Po to, żeby zatrzymać się na chwilę i naprawdę pomyśleć.
Czy po operacji plastycznej można umrzeć? Tak. Rzadko, ale można. I zdarza się to w każdym kraju na świecie – w Stanach Zjednoczonych, w Wielkiej Brytanii, w Turcji, w Meksyku, w Brazylii, w Polsce. W najlepszych klinikach i w najgorszych, kto by ich nie oceniał. U pacjentek młodych, zdrowych, wysportowanych, które szły na zabieg z myślą o nowym początku, a nie o końcu.
Za każdą z tych historii stoi czyjaś decyzja. Często podjęta w dobrej wierze, pod wpływem emocji, obietnic, okazyjnej ceny albo rozmowy z kimś, kto wydawał się życzliwy. Za każdą stoi też rodzina, która dziś zapala znicz.
Ten tekst nie jest przeciwko chirurgii plastycznej. Jesteśmy po stronie pacjentek i pacjentów, którzy chcą się zmieniać, czuć się lepiej, być piękni. Właśnie dlatego chcemy, żeby robili to z głową, świadomie i bezpiecznie. Bo piękno i bezpieczeństwo nie są sobie przeciwne – to bezpieczeństwo jest warunkiem, żeby z piękna w ogóle móc się cieszyć.
Pomyśl dziś. Ale naprawdę pomyśl.
35 milionów zabiegów rocznie. I liczba, o której nikt nie mówi
Chirurgia plastyczna nigdy nie była tak popularna jak dziś. Według najnowszego raportu ISAPS (Międzynarodowe Towarzystwo Estetycznej Chirurgii Plastycznej), opublikowanego pod koniec września 2026 roku, w 2025 roku na świecie wykonano ponad 35 milionów zabiegów estetycznych, w tym blisko 17,9 miliona operacji chirurgicznych. Najczęściej operowane są powieki, potem liposukcja, powiększanie piersi, podnoszenie piersi i plastyka brzucha. Ponad 85 procent pacjentów to kobiety.
To są ogromne liczby. I właśnie dlatego nawet bardzo niski odsetek tragedii przekłada się na realnych ludzi, realne imiona i realne groby.
Nie istnieje jeden światowy rejestr zgonów po operacjach plastycznych. Nikt nie prowadzi globalnej, rzetelnej statystyki. Wiemy tyle, ile pokazują badania ankietowe chirurgów, dane ubezpieczycieli, raporty koronerów i komunikaty ministerstw spraw zagranicznych czy doniesienia ze światowej pracy, którą dla was również przeczesujemy każdeg dnia. Prawdziwa liczba jest więc najpewniej wyższa niż ta, którą znamy.
Co wiemy na pewno? Przez lata najgłośniej mówiło się o lipotransferze do pośladków, czyli tzw. BBL (Brazilian Butt Lift). Po serii zgonów, w 2017 roku międzynarodowa grupa robocza chirurgów plastycznych oszacowała, że na około 3000 takich operacji jedna kończy się śmiercią. To był wówczas najwyższy wskaźnik śmiertelności spośród wszystkich operacji estetycznych. Przyczyną niemal zawsze był zator tłuszczowy płuc – tłuszcz wstrzyknięty zbyt głęboko, do mięśnia pośladkowego, trafiał do uszkodzonych żył i dalej do serca i płuc.
Ta historia ma jednak drugą stronę, która daje do myślenia jeszcze bardziej. W 2018 roku międzynarodowa grupa robocza chirurgów plastycznych zaleciła, by tłuszcz podawać wyłącznie w tkankę podskórną, a nigdy do mięśnia pośladkowego. Do tego doszły kolejne zasady bezpieczeństwa: grubsze kaniule, właściwy kąt ich prowadzenia, coraz częściej kontrola USG i ograniczenie liczby takich zabiegów w ciągu dnia. Kolejne badania ankietowe wśród chirurgów plastycznych pokazały wyraźny spadek śmiertelności – do około 1 na 15 000 zabiegów.
Ankieta przeprowadzona wśród chirurgów w Brazylii wskazała nawet około 1 zgon na 20 000 operacji. Dla porównania, plastyka brzucha ma szacowany wskaźnik około 1 na 13 000. Trzeba uczciwie dodać, że są to dane zgłaszane przez samych chirurgów, więc spadek zbiegł się ze zmianą techniki, choć nie da się dowieść, że była ona jego jedyną przyczyną. Jedno jest jednak pewne: nowe zasady chronią tylko te pacjentki, których chirurdzy rzeczywiście się do nich stosują.
Co z tego wynika? Że ryzyko nie jest stałe. Ono zależy od techniki, od doświadczenia, od zmęczenia chirurga plastycznego, od warunków, od decyzji. Te same operacje w jednych rękach są stosunkowo bezpieczne, w innych – śmiertelnie niebezpieczne. I to jest najważniejsza liczba w tym artykule: nie 1 na 3000, nie 1 na 15 000, ale różnica między nimi. Ta różnica to czyjeś wybory.
To nie jest problem „gdzieś daleko”. To zdarza się wszędzie
Łatwo pomyśleć: mnie to nie dotyczy, to jakieś odległe historie. Ale śmierć po operacji estetycznej nie zna granic ani paszportów. Zdarza się w krajach o najwyższych standardach i w krajach, gdzie operacja jest „okazją”.
Wielka Brytania jako jedno z niewielu państw publikuje dane wprost. Według brytyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych co najmniej 28 obywateli Wielkiej Brytanii zmarło w Turcji po planowych operacjach od 2019 roku, w tym sześć osób w samym 2023 roku. Szacuje się, że każdego roku około 150 tysięcy Brytyjczyków jedzie do Turcji na zabiegi estetyczne. Brytyjskie Towarzystwo Estetycznych Chirurgów Plastycznych (BAAPS) odnotowało, że liczba pacjentów wymagających leczenia szpitalnego w kraju po operacjach za granicą wzrosła o 94 procent w ciągu trzech lat.
Za tymi liczbami stoją konkretne historie. Jedna z nich to historia 38-letniej matki dwójki dzieci z Sheffield, która w 2024 roku pojechała do kliniki w Stambule na pakiet nazywany „mummy MOT”: plastykę brzucha, liposukcję i BBL – wszystko podczas jednego pobytu na sali operacyjnej. Nie wróciła do domu. Podobnych historii brytyjskie media opisały dziesiątki.
Stany Zjednoczone mają swój „kierunek”: Dominikanę i Meksyk. Według danych amerykańskiego CDC (Centers for Disease Control and Prevention) 93 obywateli USA zmarło w latach 2009-2022 po operacjach kosmetycznych na Dominikanie. W 2023 roku w meksykańskim Matamoros, tuż przy granicy z Teksasem, doszło do wybuchu grzybiczego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u pacjentek, które poddały się zabiegom estetycznym – m.in. powiększaniu piersi i liposukcji – w znieczuleniu zewnątrzoponowym. Według raportu CDC zachorowały 24 osoby, mediana wieku wynosiła 31 lat, prawie wszystkie były kobietami, a połowa z nich zmarła. Badacze nie kryli szoku: umierały młode, zdrowe kobiety.
Ale nie dajmy się zwieść wrażeniu, że problemem jest tylko „tania zagranica”. Zgony zdarzają się także w renomowanych ośrodkach w USA, w Europie Zachodniej, w Brazylii, która jest liderem chirurgii plastycznej na świecie, i – tak, również w Polsce. Ryzyko istnieje zawsze, bo każda operacja to prawdziwa operacja, ze znieczuleniem, krwawieniem, gojeniem, ryzykiem zakrzepicy i infekcji.
Różnica polega na tym, ile z tego ryzyka zostaje wykluczone, a ile dobrowolnie dołożone. I tu wracamy do wyborów.
Na co się umiera po operacji plastycznej? Cisi zabójcy
Większość tragedii nie wygląda jak sceny z filmu. Nie ma dramatycznego momentu na stole operacyjnym. Często wszystko „idzie dobrze”, a zagrożenie przychodzi po cichu – kilka godzin, kilka dni, czasem kilka tygodni później. Dlatego tak ważne jest, żeby pacjentka wiedziała, czego się bać i na co zwracać uwagę.
Zakrzepica i zator płucny. To jedno z najpoważniejszych powikłań w chirurgii estetycznej. Skrzeplina powstaje najczęściej w żyłach nóg, odrywa się i trafia do płuc. Duża analiza amerykańskiej bazy CosmetAssure, obejmująca ponad 129 tysięcy pacjentów, pokazała, że przy zabiegach łączonych ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej było pięciokrotnie wyższe niż przy pojedynczych operacjach (0,20 proc. wobec 0,04 proc.). Ryzyko rosło też wyraźnie przy operacjach na ciele (brzuch, uda, lifting dolnej części ciała), przy BMI powyżej 25 i u osób po czterdziestce.
Zator tłuszczowy. Szczególnie groźny przy liposukcji i przeszczepach tłuszczu, zwłaszcza do pośladków. Tłuszcz dostaje się do naczyń krwionośnych i blokuje krążenie w płucach. Tu decyduje technika i precyzja chirurga – dlatego współczesne zalecenia mówią o podawaniu tłuszczu wyłącznie w tkankę podskórną, coraz częściej pod kontrolą USG, i o ograniczeniu liczby takich zabiegów do kilku dziennie, żeby zmęczenie nie odbierało
chirurgowi precyzji.
Powikłania znieczulenia. Długie znieczulenie ogólne, nieodpowiedni nadzór, brak anestezjologa z pełnym zapleczem, a w skrajnych przypadkach – jak w Matamoros – zakażone leki lub sprzęt. Znieczulenie to nie „dodatek” do operacji. To osobna, poważna procedura medyczna, która wymaga osobnego specjalisty i odpowiednich warunków.
Infekcje i sepsa. Zakażenie rany może przerodzić się w zakażenie ogólnoustrojowe. Im dłuższa operacja, im więcej miejsc operowanych jednocześnie i im gorsze warunki sanitarne, tym większe ryzyko.
Krwawienie i krwiaki. To najczęstsze poważne powikłanie po wielu zabiegach estetycznych. Zwykle da się je opanować – pod warunkiem, że pacjentka jest pod opieką kogoś, kto szybko zareaguje.
Zwróć uwagę na jedną rzecz. Prawie każde z tych powikłań da się wcześnie rozpoznać i leczyć, jeśli chirurg i szpital są blisko, a pacjentka wie, że duszność, ból w klatce piersiowej, obrzęk i ból łydki, wysoka gorączka czy silny ból głowy to sygnały alarmowe, a nie „normalny przebieg”. Najgroźniejsze nie jest samo powikłanie. Najgroźniejsza jest sytuacja, w której nie ma komu go rozpoznać.
„Wszystko za jednym razem”. 10 godzin na stole to nie promocja
„Skoro i tak jestem pod narkozą, to zróbmy od razu piersi, brzuch, liposukcję i pośladki.” Brzmi rozsądnie? Jedna rekonwalescencja, jeden urlop, jedna faktura, często „pakietowa” cena. Na zagranicznych stronach i w mediach społecznościowych takie zestawy mają chwytliwe nazwy, obiecują „metamorfozę w tydzień” i kuszą rabatem za każdy kolejny zabieg.
Tylko że ciało nie zna pojęcia promocji. Każda godzina pod znieczuleniem, każda kolejna operowana okolica, każdy dodatkowy litr odessanego tłuszczu to kolejne obciążenie dla serca, płuc, układu krzepnięcia i odporności.
Skąd wiemy, że czas na stole ma znaczenie? Najczęściej cytowane badanie na ten temat przeprowadził zespół z UT Southwestern Medical Center w Dallas (Hardy i współpracownicy), a wyniki opublikowano w 2014 roku w Aesthetic Surgery Journal, jednym z najważniejszych czasopism chirurgii estetycznej. Badacze przeanalizowali 1753 operacje plastyczne i wykazali, że każda dodatkowa godzina operacji wiązała się ze wzrostem szans wystąpienia powikłań o 21 procent. Ryzyko zaczynało wyraźnie rosnąć już po około 3 godzinach:
Im dłużej na stole, tym większe ryzyko powikłań
Ryzyko powikłań w porównaniu z operacją trwającą krócej niż 2 godziny
- poniżej 2 godzin1punkt odniesienia
- powyżej 3,1 godziny1,6×wyższe
- powyżej 4,5 godziny3,1×wyższe
- powyżej 6,8 godziny4,7×wyższe
Źródło: Hardy i wsp., Aesthetic Surgery Journal 2014, analiza 1753 operacji plastycznych. Dotyczy wszystkich powikłań, także drobnych, a nie ryzyka śmierci.
Opracowanie: Redakcja Aesthetic.Expert by Golden Medical Media
Żeby dobrze zrozumieć te liczby, warto znać kontekst badania. Po pierwsze, większość analizowanych operacji była zabiegami łączonymi – prawie 76 procent, średnio blisko 5 procedur wykonywanych jednocześnie. Po drugie, ogólny odsetek powikłań w badaniu wynosił 27,8 procent, ale liczono wszystkie powikłania, także te mniejsze, np. problemy z gojeniem ran. Nie chodzi więc o ryzyko śmierci, tylko o ryzyko jakichkolwiek komplikacji. Po trzecie, statystycznie mowa o wzroście tzw. szans (ilorazu szans), a nie dosłownie ryzyka – w praktyce przekaz jest jednak jasny: im dłużej na stole, tym więcej rzeczy może pójść nie tak. Wnioski autorów były jednoznaczne: czas trwania operacji jest niezależnym czynnikiem ryzyka i powinien być brany pod uwagę przy planowaniu zabiegu.
Uczciwie trzeba dodać, że nie wszystkie badania są tak jednoznaczne. Na przykład analiza 116 plastyk brzucha opublikowana w czasopiśmie The American Journal of Cosmetic Surgery (Evaluating the Safety of Cosmetic Surgery Procedures Over 6 Hours) nie wykazała istotnej różnicy w powikłaniach między operacjami krótszymi i dłuższymi niż 6 godzin – autorzy wskazali raczej na otyłość (BMI powyżej 30) jako kluczowy czynnik ryzyka. To jednak tylko wzmacnia główny wniosek: o bezpieczeństwie decyduje kwalifikacja pacjentki, doświadczenie zespołu i rozsądek, a nie ambicja zmieszczenia wszystkiego w jednym dniu.
Dane dotyczące zabiegów łączonych są spójne. W analizie CosmetAssure sama plastyka brzucha wiązała się z ryzykiem poważnych powikłań na poziomie 3,1 procent, a w połączeniu z innymi zabiegami konturowania ciała i liposukcją ryzyko rosło nawet do 10,4 procent. Autorzy badania wprost sugerowali, że pacjenci z grupy wyższego ryzyka mogą odnieść korzyść z rozłożenia operacji na etapy.
Amerykańskie Towarzystwo Chirurgów Plastycznych (ASPS) już w 2009 roku zalecało, by operacje w ośrodkach ambulatoryjnych nie przekraczały 6 godzin. Niektóre stany USA poszły dalej i wymagają, by zabiegi dłuższe niż 4 godziny odbywały się w szpitalu z pełnym zapleczem. Wielu doświadczonych chirurgów plastycznych świadomie ogranicza czas swoich operacji do 5-6 godzin.
Pomyśl o tym przez chwilę. Jeśli ktoś proponuje Ci 8, 9 czy 10 godzin na stole operacyjnym, żebyś „za jednym razem” zmieniła wszystko, zapytaj siebie, czyjej wygodzie to naprawdę służy. Twojej? Czy kalendarzowi kliniki, która rozlicza się z pakietów i ma zarezerwowaną salę na jeden dzień? Dobry chirurg czasem powie „nie” albo „nie teraz”. I to jest jeden z najlepszych sygnałów, że trafiłaś we właściwe ręce.
„Pani z grupy” to nie Twoja przyjaciółka. Chirurg blisko, bez pośredników
Ta część jest trudna, ale bardzo potrzebna. Wiele historii, które kończą się tragedią, zaczyna się nie w gabinecie chirurga, ale w telefonie. Od posta w mediach społecznościowych, od zamkniętej grupy, od wiadomości prywatnej. Od miłej, ciepłej, zaangażowanej osoby, która „sama przez to przeszła”, „wszystko załatwi” i „zawsze jest pod telefonem”.
Koordynatorka, opiekunka pacjenta, ambasadorka kliniki, agentka turystyki medycznej – nazwy bywają różne. Rozmawia się z nią jak z bliską koleżanką. Wysyła serduszka, pyta, jak się czujesz, przesyła zdjęcia „efektów”, uspokaja, że „wszystko będzie dobrze”, że „to rutyna”, że „u nas nikt nie miał powikłań”. Czujesz, że ktoś się Tobą naprawdę przejmuje.
Ale zadaj sobie kilka pytań. Czy ta osoba jest lekarzem? Czy zna Twoją historię zdrowia, Twoje wyniki, Twoje leki? Czy poniesie jakąkolwiek odpowiedzialność, jeśli coś pójdzie nie tak? Czy będzie przy Tobie o trzeciej w nocy, gdy pojawi się duszność? I najważniejsze: z czego żyje?
Bardzo często odpowiedź brzmi: z prowizji od każdej osoby, którą przyprowadzi. Im więcej zabiegów w pakiecie, tym większa prowizja. Im szybciej podejmiesz decyzję, tym lepiej dla niej. Nawet brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych w oficjalnych zaleceniach dla podróżnych przestrzega, że nierozsądne jest poleganie na prywatnych firmach, które mają finansowy interes w organizowaniu Twojego leczenia.
To jest manipulacja. Często subtelna, często nieuświadomiona nawet przez samą pośredniczkę, ale manipulacja. Bliskość emocjonalna zastępuje rzetelną informację medyczną. Zaufanie do „koleżanki” zastępuje weryfikację lekarza. A gdy pojawia się problem, „koleżanka” przestaje odbierać telefon, a klinika jest dwa tysiące kilometrów dalej.
Dlatego tak ważne są trzy rzeczy:
- Rozmawiaj bezpośrednio z chirurgiem, który będzie Cię operował – nie z jego „przedstawicielem”, nie z handlowcem, nie z influencerką. To chirurg ma Cię zbadać, zakwalifikować i powiedzieć prawdę o ryzyku.
- Nie płać za operację u chirurga, którego nigdy nie spotkałaś. To jedna z podstawowych rad, które powtarzają brytyjskie towarzystwa chirurgów plastycznych i NHS.
- Wybieraj chirurga blisko siebie. Nie dlatego, że za granicą nie ma świetnych specjalistów – są. Ale powikłania nie pytają o bilet powrotny. Zakrzepica może pojawić się w samolocie. Infekcja – tydzień po powrocie. Chirurg, do którego możesz dojechać w godzinę, to nie luksus. To element Twojego bezpieczeństwa.
Twoje zdrowie to nie lead sprzedażowy. Jeśli ktoś bardziej przekonuje Cię, niż informuje, jeśli bagatelizuje Twoje pytania o powikłania, jeśli naciska na szybką decyzję i zaliczkę – to nie jest troska. To sprzedaż.
Co musisz zrobić? Zrób test na sobie
Zwykle radzi się pacjentkom: zapisz pytania i zadaj je chirurgowi. To ważne, ale niewystarczające. Bo na konsultacji bardzo często słyszymy to, co chcemy usłyszeć. Kiedy decyzja w głowie już zapadła, a termin jest zarezerwowany, każda uspokajająca odpowiedź brzmi jak potwierdzenie, a każde ostrzeżenie jak formalność. Psychologowie nazywają to efektem potwierdzenia: szukamy informacji, które pasują do tego, co już postanowiłyśmy, i pomijamy te, które nam przeszkadzają.
Zrób poniższy test. Sprawdź na ile jesteś w stanie odpowiedzieć.
10 pytań, które musisz zadać sobie
Odpowiadaj szczerze, tylko dla siebie. Zaznacz pytania, na które naprawdę znasz odpowiedź.
- 1
Dlaczego naprawdę chcę tej operacji?
Dla siebie? Czy pod wpływem partnera, mediów społecznościowych, rozstania, porównywania się z innymi?
- 2
Co wybrałam najpierw: chirurga czy cenę i termin?
Jeśli cenę i termin, to dlaczego?
- 3
Czy wiem, kto dokładnie będzie mnie operował?
Czy rozmawiałam z nim osobiście, czy tylko z koordynatorką, „opiekunką” albo panią z grupy?
- 4
Czy sprawdziłam jego specjalizację i doświadczenie w niezależnym źródle?
A nie tylko na stronie kliniki i w opiniach, które klinika sama wybrała.
- 5
Czy wiem, jakie są najgroźniejsze powikłania tego zabiegu?
Z rzetelnych źródeł, a nie z reklamy.
- 6
Dlaczego chcę wszystkiego za jednym razem?
Czyja to wygoda: moja, czy kogoś, kto sprzedaje pakiet?
- 7
Co zrobię, jeśli trzeciego dnia po powrocie zabraknie mi tchu albo dostanę wysokiej gorączki?
Do kogo zadzwonię? Kto mnie przyjmie?
- 8
Czy powiedziałam lekarzowi całą prawdę o swoim zdrowiu?
Waga, palenie, leki, antykoncepcja hormonalna, zakrzepy w rodzinie. Przemilczenie czegokolwiek nie zmniejsza ryzyka, tylko je ukrywa.
- 9
Czy ktoś mnie popędza, a ja na to pozwalam?
Promocją, zaliczką, „ostatnim wolnym terminem”.
- 10
Czy jestem gotowa usłyszeć „nie” albo „nie teraz”?
Szukam chirurga, który powie mi prawdę, czy takiego, który po prostu powie „tak”?
Zacznij od pierwszego pytania.Każde, na które nie znasz odpowiedzi, to sygnał, żeby się zatrzymać i nie spieszyć z decyzją.
Opracowanie: Redakcja Aesthetic.Expert by Golden Medical Media
Jeśli na któreś z tych pytań nie umiesz odpowiedzieć albo odpowiedź Ci się nie podoba – to jest sygnał, żeby się zatrzymać. Nie po to, żeby zrezygnować z marzeń, ale po to, żeby podjąć decyzję świadomie, a nie pod wpływem emocji, ceny i czyichś obietnic.
Pytania do chirurga wciąż mają sens – o jego specjalizację i doświadczenie w dokładnie tym zabiegu, o najczęstsze i najgroźniejsze powikłania, o czas operacji i możliwość rozłożenia jej na etapy, o to, kto prowadzi znieczulenie, co się stanie w razie powikłań i kto zaopiekuje się Tobą po wypisie. Ale traktuj odpowiedzi jak materiał do sprawdzenia, a nie jak gwarancję. Dobry chirurg sam poruszy temat ryzyka, zanim o nie zapytasz. Jeśli zbywa Cię żartem albo mówi, że „u niego to się nie zdarza”, to też jest odpowiedź. Bardzo ważna.
Czytaj. Nie tylko opinie i nie przeflądaj tylko zdjęcia „przed i po”, ale rzetelne źródła, artykuły edukacyjne, wypowiedzi specjalistów. Sprawdzaj lekarza, ośrodek i to, kto faktycznie będzie Cię operował. Pytaj – innych i przede wszystkim siebie.
I jeszcze jedno: daj sobie czas. Między konsultacją a operacją nie powinno być presji, „promocji do piątku” ani zaliczki „żeby utrzymać termin”. Decyzja o operacji powinna dojrzeć – tak jak dojrzewa każda ważna decyzja w życiu.
Od redakcji Aesthetic.Expert: pomyśl dziś. Ale naprawdę pomyśl
W redakcji Aesthetic.Expert od lat rozmawiamy z chirurgami plastycznymi z Polski i z całego świata. Słyszymy historie pięknych metamorfoz, odzyskanej pewności siebie, kobiet, które po latach kompleksów wreszcie dobrze czują się we własnym ciele. Wierzymy w zmianę. Wierzymy w piękno. Wierzymy w prawo każdego człowieka do decydowania o sobie.
Ale słyszymy też historie, które nie powinny się wydarzyć. I kiedy patrzymy na nie z dystansu, widzimy jedną wspólną nić: w niemal każdym z tych przypadków śmierć była konsekwencją łańcucha wyborów. Nie zawsze wyborów samej pacjentki – często to były wybory klinik, które planowały zbyt wiele w zbyt krótkim czasie, pośredników, dla których liczyła się prowizja, zespołów, które zlekceważyły sygnały ostrzegawcze. Ale pierwszy wybór w tym łańcuchu bardzo często należy do nas: komu zaufamy, ile zaryzykujemy, jak bardzo się spieszymy, czy zapytamy, czy sprawdzimy.
Nie piszemy tego, by kogokolwiek obwiniać. Ci, którzy odeszli, chcieli tylko lepiej się poczuć. Ich bliscy dziś zapalają znicze. Piszemy to po to, by ktoś, kto właśnie przegląda oferty, zatrzymał się na chwilę dłużej.
Dlatego w ten szczególny dzień zostawiamy Was z kilkoma myślami:
Bądź piękna. Zmieniaj się. Ale rób to z głową.
Słuchaj swojego chirurga – zwłaszcza wtedy, gdy mówi „nie”, „nie wszystko naraz” albo „nie teraz”.
Miej go blisko siebie – bez pośredników, bez „koleżanek z grupy”, bez ludzi, dla których jesteś tylko kolejną prowizją.
Pytaj o powikłania bez wstydu. Czytaj, sprawdzaj, nie spiesz się.
Pamiętaj, że żaden efekt, żadna promocja i żaden pakiet nie są warte Twojego życia.
1 listopada to dzień pamięci. Niech będzie też dniem mądrych decyzji. Bo najpiękniejsza wersja Ciebie to ta, która wraca do domu, do swoich bliskich, do swojego życia – i może się nim cieszyć przez długie lata.
Redakcja Aesthetic.Expert
Źródła
- ISAPS, Global Survey on Aesthetic/Cosmetic Procedures 2025, komunikat z 29 września 2026: prnewswire / webull
- ISAPS, Global Survey 2024: isaps.org
- Ryzyko i śmiertelność BBL, Task Force for Safety in Gluteal Fat Grafting i późniejsze badania: RealSelf, Practical Dermatology
- Del Vecchio i wsp., Safety Comparison of Abdominoplasty and Brazilian Butt Lift, Plastic and Reconstructive Surgery 2021: PDF
- Winocour i wsp., Venous Thromboembolism in the Cosmetic Patient (CosmetAssure), ASPS 2015: asps.confex.com
- Winocour i wsp., Abdominoplasty: Risk Factors, Complication Rates, and Safety of Combined Procedures, PRS 2015: ASPS, PubMed
- Hardy i wsp., The Impact of Operative Time on Complications After Plastic Surgery, Aesthetic Surgery Journal 2014: UT Southwestern
- Evaluating the Safety of Cosmetic Surgery Procedures Over 6 Hours: SAGE Journals
- Przegląd systematyczny o czasie zabiegów w ośrodkach ambulatoryjnych (zalecenie ASPS 6 godzin): PMC
- Zgony obywateli Wielkiej Brytanii po operacjach w Turcji, dane Foreign Office, BAAPS: ITV News, Yorkshire Evening Post
- Ostrzeżenie FCDO przed poleganiem na pośrednikach: TTG Media
- Zgony obywateli USA na Dominikanie (dane CDC): Fodor’s
- Grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych po zabiegach w Matamoros (raport CDC): Be
ZASTRZEŻENIE Treści z naszego portalu są jedynie wskazówkami dla zainteresowanych i zawsze rekomendujemy skonsultowanie się z wykwalifikowanym specjalistą w przypadku jakichkolwiek pytań lub wątpliwości dotyczących danego tematu. Nie są to treści edukacyjne. Administratorzy portalu nie ponoszą żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych na naszych stronach. Wszelkie treści umieszczane na niniejszej stronie internetowej chronione są prawem autorskim.
